Lees de aangrijpende verhalen van onze Britse en Belgische finalisten hier!

Henrietta – Verenigd Koninkrijk
Henrietta verteld een aangrijpend verhaal over hoe haar huidskleur haar vijand was in haar jonge jaren en hoe haar gewicht een reden werd voor haar familie om haar af te stoten. Zo verteld ze: “Mijn verdriet begon lang geleden al. Ik werd gepest op school over mijn donkere huid, mijn figuur en mijn lippen. Zo noemde ze me bijvoorbeeld ‘de zwarte aanval’, ‘zwart lelijk monster’ of ze zeiden dat ik rubbere lippen zou hebben, en als het dat niet was dan konden ze altijd nog wel gemener zijn over mijn gewicht. Het bleef echter niet alleen bij scheldwoorden, er werd bijvoorbeeld ook eten naar me gegooid of met stokjes in me gepord.”
Dat kinderen gemeen kunnen zijn weten we allemaal wel, maar blijkbaar zijn zij niet de enige en wordt zoiets ergs ook door volwassenen gedaan! Toen ze dacht dat ze eindelijk iemand had gevonden die ze kon vertrouwen en waarmee ze een hechte vriendschap mee kon opbouwen werd het tegenovergestelde bewezen. “Ik ontmoette mijn zoon’s vader en ik dacht dat ik eindelijk iemand had gevonden die van mij houd zoals ik ben. Het was helemaal geweldig en ik was eindelijk gelukkig. Vooral na de geboorte van mij zoon dacht ik dat het niet meer stuk kon! Maar na een tijdje begon hij mij te beledigen, vaak zonder reden. Het werd zo erg dat ik op een gegeven moment nog niet meer durfde te eten, een keer zo erg dat ik flauw viel en opgehaald werd door een ambulance. Ik haatte mezelf. Ik ben mijn hele leven gekleineerd geworden en ik wil iedereen graag meegeven dat iedereen het verdient om geliefd te zijn en fatsoenlijk behandeld te worden, ook ik!! Ik wil graag een schoonheidsoperatie ondergaan om een einde te maken aan de haat die ik koester jegens mezelf.”

Josefine – België
Ook Josefine is een van onze tien finalisten en heeft een verhaal dat we graag willen delen met jullie. Josefine is een Belgische danser en heeft problemen met haar voeten. Na 24 jaar dansen zijn haar voeten nu moe, scheef en onaantrekkelijk. Maar het belangrijkste is dat ze pijn doen, niet alleen wanneer ze danst maar ook als ze normaal rondloopt. Josefine was een professionele danser maar is dat nu niet meer, toch speelt dansen nog steeds een grote rol in haar leven want ze is namelijk een danslerares. In haar verhaal verteld ze wat ze er allemaal voor over heeft moeten hebben om dit allemaal te kunnen bereiken.
“Dansen was en is nog steeds mijn grootste passie! Ik dans al sinds mijn zesde en ik wist meteen dat het mijn lot was om ooit een professionele danser te worden. Ik ben een alleenstaande vrouw dat zich heeft geconcentreerd op haar danscarrière voor meer dan 20 jaar. Ik heb nooit echt gedacht aan het opbouwen van een familie, ten minste nog niet tot nu toe. Toen ik 30 werd ben ik ‘op pension’ gegaan en ben ik begonnen met lesgeven. Ik geef nu gratis danslessen aan tieners en jonge meisjes die uit probleemfamilies komen. Voor het werk dat ik nu doe moet ik bijna altijd hakken dragen, maar als ik aan het dansen en werken ben dan denk ik niet aan de pijn. De pijn doet me herinneren aan alle jaren waar ik hard heb gewerkt voor mijn prestaties. In het dagelijkse leven loop ik liever niet meer op hakkenschoenen omdat dit teveel pijn doet. Maar, zelfs als ik platte schoenen aanheb dan doen mijn voeten pijn en soms zo erg dat ik liever niet doe lopen. Ik heb daarom besloten dat ik graag een operatie wil ondergaan aan mijn voeten. Ik kan me geen leven zonder dansen voorstellen en ik ben er sinds kort aan het denken dat ik toch wel graag een gezin wil opstarten. Maar zoals mijn conditie aan mijn voeten nu is dat ik dat niet echt meer aan, een operatie bied dus een goede uitkomst voor mij!”